Posłanka KO Katarzyna Lubnauer, komentując dla TVN24 odebranie Orderu Orła Białego Wołodymyrowi Zełenskiemu, postawiła pytanie: „czy to osłabia Zełenskiego, czy jednak renomę orderu”. Nie wybrała słowa „wartość” ani „znaczenie” — wybrała „renomę”. To wybór precyzyjny i nieprzypadkowy.
Mogli powiedzieć: „prestiż” — ale prestiż jest hierarchiczny, zakłada porządek, w którym ktoś stoi wyżej lub niżej; użycie prestiżu sugerowałoby ocenę rangi dekorowanego. Mogli powiedzieć „autorytet” — ale autorytet zakłada podmiot, który wydaje sądy; to zobowiązywałoby do wskazania winnego. „Renoma” nie robi ani jednego, ani drugiego — jest reputacją zewnętrzną, opinią krążącą bez właściciela.
„Renoma” to słowo z rejestru rynkowego, nie politycznego. Renomę mają firmy, marki, hotele — nie ordery państwowe. Przenosząc je na Order Orła Białego, Lubnauer dokonuje subtelnej depolityzacji zdarzenia: spór przestaje być konfliktem między dwoma prezydentami, a staje się problemem zarządzania wizerunkiem. Diagnoza brzmi: mówiąca nie chce, żeby ta sprawa eskalowała po stronie rządzącej koalicji — „renoma” pozwala wyrazić niepokój bez stawiania pytania o decyzję polityczną Nawrockiego wprost. Słowo chroni mówiącą przed koniecznością opowiedzenia się po stronie Zełenskiego lub przeciw niemu.
W ciągu najbliższych 24–48 godzin „renoma orderu” pojawi się jako gotowa formuła w komentarzach innych polityków koalicji — zwłaszcza gdy temat wróci na briefingach i w porannych pasmach informacyjnych. Słowo zniknie, gdy któryś z aktorów zdecyduje się na bezpośredni atak albo obronę decyzji Nawrockiego — wtedy „renoma” okaże się zbyt miękka i zostanie zastąpiona albo „kompromitacją”, albo „racją stanu”. Dopóki jej nie zastąpią, wiemy, że koalicja wciąż szuka bezpiecznego dystansu.