Donald Tusk w Berlinie, przy okazji spotkania grupy E5, użył słowa „przesłania” — pięć przesłań przed szczytem NATO w Ankarze, które kraje E5 „będą pilnowały”. Gazeta Wyborcza relacjonuje to jako gotowy produkt polityczny: nie projekt, nie postulat, nie deklaracja, lecz właśnie przesłanie, skierowane do Trumpa i Erdogana.
Można było powiedzieć „zobowiązania” — to zmuszałoby do wskazania egzekutora i terminu. Można było powiedzieć „stanowisko” — to otwierałoby pytanie o mechanizm zmiany, gdyby partner odmówił. Można było powiedzieć „warunki” — to sugerowałoby symetrię między stronami. „Przesłanie” nie zobowiązuje nikogo i nie zakłada odpowiedzi.
Słowo działa tu jako bufor między ambicją a odpowiedzialnością. Mówca sygnalizuje aktywność — coś zostało sformułowane, nazwane, wysłane — bez obowiązku rozliczenia, czy dotarło i co sprowadziło. Retoryka przesłania zakłada nadawcę, ale pozwala przemilczeć odbiorcę. W dyplomacji wielostronnej przed trudnym szczytem to klasyczny ruch obronny: pokazać spójność grupy na zewnątrz, nie definiując mechanizmu tej spójności do wewnątrz. Pięć przesłań zamiast jednej decyzji to też liczba działająca na korzyść mówcy — sugeruje kompletność, mozolne uzgodnienia, pracę — a każde z osobna pozostaje wystarczająco ogólne, by nie stwarzać problemu.
W ciągu 24–48 godzin słowo wróci w relacjach z Ankary: rzeczniczki i rzecznicy sojuszniczych rządów będą cytować „przesłania E5” jako dowód europejskiej koordynacji. Gdy tylko któraś ze stron — turecka albo amerykańska — nie uwzględni ich w końcowych konkluzjach szczytu, słowo cicho zniknie z komunikatów i zastąpi je „dialog” lub „konsultacje”. To zniknięcie będzie potwierdzeniem diagnozy.