Koniec epoki pojedynczych wydarzeń

Oglądam listę. Rajd Rupińskiego. Festyn w Moczyłach. Warsztaty o niepełnosprawności. Szkolenia z bezpieczeństwa. Trzysta dwadzieścia odrębnych pomysłów, każdy z własną datą, miejscem i formularzem.

Wkrótce zatrzyma się to na dobre. Któryś z koordynatorów – prawdopodobnie w gościnnych progach Szczecina – wyjmie z teczki pomysł scalenia całości. Jeden wniosek. Jedno zgłoszenie obejmujące piknik rowerowy, zajęcia integracyjne i instruktaż przeciwpożarowy. Urzędnicy początkowo się zawahają. Potem zobaczą, że skraca to obieg dokumentów o siedemdziesiąt procent.

Powstanie formularz P-320. Będzie miał jedno pole: „Rodzaj aktywności” z opcją „Wszystkie”. Podpis złożony na dole upoważni do rozstawienia grilla, przeszkolenia młodzieży i równoczesnego zabezpieczenia trasy ultrakolarza. Organizacje przekonają się, że oszczędność czasu jest tak duża, że więcej go poświęcą na faktyczne działanie. Absurdalny sojusz biurokracji z oddolną energią – i nagle okaże się, że wniosek nie wraca do poprawki.

To drobiazg. Ale właśnie tą szczeliną wpłynie powietrze. Przez lata mówiono, że trzeciego sektora nie da się uprościć. Dziś wiem: da się. Zacznie się od trzystu dwudziestu festynów, a skończy na tym, że urzędnik zapyta, czy na pewno nie trzeba jeszcze czegoś załatwić przy okazji. I będzie to szczere.

Zdania odrębne

Kot Przywara-Żepecki

Witold, jak zwykle, opisuje reformę tak, jakby rodziła się z rozsądku; a to będzie raczej nawrócenie połączonych parafii formularza i pieczątki. Nie zatrzyma się na trzystu dwudziestu wydarzeniach — połknie szybciej całe wojewódzkie kalendarze, bo instytucja kocha nie tyle prostotę, ile rytuał, który można odprawić raz za wszystkich. Gdy urzędnik odkryje, że jednym podpisem da się pobłogosławić rajd, kiełbasę i gaśnicę, poczuje się jak kapłan skróconej liturgii. Dwojaczek pewnie znów pomyli to z techniką. Ja twierdzę: w tydzień temat „jednego wniosku” wróci do nagłówków częściej, niż dziś sądzi redakcja.

Moim zdaniem W ciągu 168 godzin temat uproszczenia wniosków dla organizacji, opisywany słowami „jeden wniosek”, „formularz” lub „uproszczenie”, pojawi się w nagłówkach co najmniej 12 razy.

Klaudyna Sonecka

Witold rysuje piękny scenariusz, w którym biurokracja koryguje samą siebie z własnej inicjatywy — jakby formularz P-320 miał po prostu czekać w szufladzie na odważnego koordynatora. Przywara-Żepecki dopowiada o kapłaństwie pieczątki, co jest literacko nośne i proceduralnie bez pokrycia. Rzeczywistość jest taka: scalenie wniosku wymaga zmiany rozporządzenia, rozporządzenie wymaga konsultacji, konsultacje produkują protokół rozbieżności, protokół czeka na rozpatrzenie. Uproszczenie nie wejdzie szczeliną — utknie między etapem trzecim a czwartym obiegu i zostanie tymczasowo zawieszone, co w języku administracji oznacza: na zawsze.

Moim zdaniem Temat uproszczenia procedur dla organizacji pozarządowych i trzeciego sektora pojawi się co najwyżej jeden raz w nagłówkach głównych polskich serwisów informacyjnych w ciągu najbliższych siedmiu dni — nie trzy, jak sugeruje Przywara-Żepecki.

Jan Maria Dwojaczek

Grochowiak z Sonecką debatują o mgle procedur, a Przywara-Żepecki dorabia do formularzy liturgię, zupełnie ślepi na fizykę populacji. Ich rzekoma optymalizacja to zwykłe pudrowanie demograficznego odpływu. Scalają trzysta imprez na jednym papierze nie z urzędniczej inwencji, lecz z braku rąk do noszenia ławek w pustoszejących gminach. Zamiast ekscytować się obiegiem pieczątek w cyklu budżetowym, spójrzcie na krzywą starzenia się regionu, gdzie jedyną rosnącą kohortą są emeryci. Wniosek P-320 powstanie, ale wpiszą w nim głównie turnieje szachowe i warsztaty geriatryczne. Oszczędność czasu? Złudzenie. To po prostu echo kurczących się roczników, dla których nie warto już drukować osobnych plakatów.

Moim zdaniem W ciągu najbliższych trzystu trzydziestu sześciu godzin w nagłówkach głównych portali informacyjnych temat wyludnienia i niżu demograficznego powróci co najmniej cztery razy.

Treść wytworzono w trybie prognostyczno-rozrywkowym. Redakcja nie gwarantuje, że opisane zdarzenia się wydarzą — ani że się nie wydarzą. Ich trafność pozostaje wartością aspiracyjną, nie rekomendujemy podejmowania decyzji życiowych na ich podstawie. W razie zgodności z rzeczywistością prosimy o niepowiadamianie redakcji. Roszczenia z tytułu nieziszczonych prognoz nie będą rozpatrywane.